ตัวเรา กับความทรงจำ

ไม่รู้สินะ แต่เราเชื่อว่า คนเรามักผิดหวังกับบางอย่าง บางคน บางสิ่ง ได้ตลอดเวลา

บางครั้งมันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

เหมือนบางอย่างถูกกำหนดมาแล้ว จากชะตา ฟ้าลิขิต ชีวิตเลยเป็น

ซึ่งก็ไม่รู้ว่า เราจะพิสูจน์อย่างไร

ว่าชะตามีจริงหรือไม่... แต่ช่างเถอะนะ

อย่างเวลาเดินไปบนถนน

แล้วเราไม่ได้มองทางข้างหน้า

มัวแต่เดินกดโทรศัพท์ เล่นเกมส์แคนดี้ครัช

จนหัวไปชนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมานอกรั้วบ้านคนอื่น

เราหยุด เจ็บหัว เงยหน้ามองกิ่งไม้

สบถกับตัวเอง ด่าทอเจ้าของบ้าน

"ทำไมมันไม่ปลูกต้นไม้ให้มิดชิดหน่อยวะ"

เราไม่ได้ตั้งใจจะชน เราไม่ได้ตั้งใจจะไม่มอง

สิ่งที่เราตั้งใจคือการเดินเล่นมือถือแล้วก้มหน้า

สิ่งที่ถูกกำหนดมา โดยธรรมชาติ คือ สิ่งที่ไม่คาดคิด

คือการชนอย่างจัง แบบที่เราไม่ได้ตั้งใจจะชน

ความรักก็เช่นกัน...

คือคนที่เกิดมาเพื่อให้เราได้รู้สึกในทันที... 

คือคนที่เสมือนเราเดินชนแล้วถึงรับรู้ได้ถึงการมีอยู่

และเราก็เจ็บหัวทันที

เรารู้สึกกับเขาทันที

บางครั้ง จึงเห็นว่า ความรักเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้ว โดยชะตา

ไม่ได้เกิดขึ้นมาด้วยความตั้งใจจะให้เกิด

มันมาเอง เหมือนการเดินบนถนนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์จนไปชนกิ่งไม้

หรือมันมาเอง จากการใช้ชีวิตประจำวัน ได้พบเจอคนหลากหลาย

และเราก็ตกหลุมลงไป

บางครั้งเราสมหวัง เราได้ความรักนั้นมาครอบครอง เพียงชั่วคราว

เรามองว่าสิ่งนั้น คือความสุข ความสมหวัง การเป็นเจ้าของ

บางครั้งและเหมือนจะบ่อยกว่า คือเราผิดหวัง เราไม่ได้ความรักนั้นมาครอบครอง

ได้แต่เฝ้ามองความรักนั้นโบยบินจากไป แสนไกล โดยไม่สามารถคว้าอะไรไว้ได้

มีเพียงสิ่งเดียวที่สามารถอยู่กับเราได้ ถ้าเราต้องการจะให้อยู่ หรือไม่ต้องการให้อยู่

...

ตัวเรา กับ ความทรงจำ