แสร้ง

แสร้งเป็นเข้มแข็ง ในวันที่เหมือนใกล้แต่ห่างไกล
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เราควรทำให้ทุกอย่าง
ไม่เป็นแบบนี้ ควรอยู่อย่างร่มรื่น

ความสุขที่เกิดอาจคงอยู่
การทักทายเวลาสวนทาง
รอยยิ้มที่เคยให้กัน
หรือแม้แต่การยกมือไหว้แสดงความเคารพกัน
มันคือที่สุดแล้ว
มันคือ peak ของเหตุการณ์

เราจะไม่ลืมสิ่งดีดี ที่เขาเคยมีให้
มันจบแล้วตั้งแต่เขาไม่ไว้ใจเรา
โลกนี้บางอย่างไม่อาจย้อนกลับ
เราเฝ้ารอเพียงขอโอกาสแก้ไข
ทำให้สิ่งที่ต้างคาใจเขาเปลี่ยนไป
กลายเป็นความไว้ใจ เชื่อใจ
และนั่นคงเป็นที่มาของคำว่าเพื่อน หรือพี่น้อง

รักนั้นดีเสมอ เพียงแต่ควรเก็บไว้ในใจ
เดินบนทางที่มีกัน ช่วยเหลือจิตวิญญาณกัน
มากกว่ามองกันด้วยสายตาไม่เหลียวแล
หรือไร้เยื่อใย

ความทุกข์ของเรา จิตใจหดหู่ หมดสิ้นพลัง
เดินทางไปอย่างอ้างว้างเดียวดาย
เพียงพลาดพลั้ง เพียงเพรี่ยงพร้ำ
เงาที่เคยมีได้จางหายไป

อดทนต่อไป สักวันเวลาจะช่วยเยียวยา
คนแรกที่ทำให้เราอยากมี
คนแรกที่ทำให้เราอยากเป็น

ขอฟ้าคุ้มครอง

เราเดินทางไปด้วยกัน

บนทางเดินขึ้นรถไฟฟ้า
เดินตาม เธอเดินนำหน้า

เราหลบอีกทาง

บนเส้นทางเดิม คนละทางเดิน

เราอยู่บนขบวนเดียวกัน
แต่คนละตู้....

ตัวเรา กับความทรงจำ

ไม่รู้สินะ แต่เราเชื่อว่า คนเรามักผิดหวังกับบางอย่าง บางคน บางสิ่ง ได้ตลอดเวลา

บางครั้งมันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

เหมือนบางอย่างถูกกำหนดมาแล้ว จากชะตา ฟ้าลิขิต ชีวิตเลยเป็น

ซึ่งก็ไม่รู้ว่า เราจะพิสูจน์อย่างไร

ว่าชะตามีจริงหรือไม่... แต่ช่างเถอะนะ

อย่างเวลาเดินไปบนถนน

แล้วเราไม่ได้มองทางข้างหน้า

มัวแต่เดินกดโทรศัพท์ เล่นเกมส์แคนดี้ครัช

จนหัวไปชนกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมานอกรั้วบ้านคนอื่น

เราหยุด เจ็บหัว เงยหน้ามองกิ่งไม้

สบถกับตัวเอง ด่าทอเจ้าของบ้าน

"ทำไมมันไม่ปลูกต้นไม้ให้มิดชิดหน่อยวะ"

เราไม่ได้ตั้งใจจะชน เราไม่ได้ตั้งใจจะไม่มอง

สิ่งที่เราตั้งใจคือการเดินเล่นมือถือแล้วก้มหน้า

สิ่งที่ถูกกำหนดมา โดยธรรมชาติ คือ สิ่งที่ไม่คาดคิด

คือการชนอย่างจัง แบบที่เราไม่ได้ตั้งใจจะชน

ความรักก็เช่นกัน...

คือคนที่เกิดมาเพื่อให้เราได้รู้สึกในทันที... 

คือคนที่เสมือนเราเดินชนแล้วถึงรับรู้ได้ถึงการมีอยู่

และเราก็เจ็บหัวทันที

เรารู้สึกกับเขาทันที

บางครั้ง จึงเห็นว่า ความรักเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้ว โดยชะตา

ไม่ได้เกิดขึ้นมาด้วยความตั้งใจจะให้เกิด

มันมาเอง เหมือนการเดินบนถนนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์จนไปชนกิ่งไม้

หรือมันมาเอง จากการใช้ชีวิตประจำวัน ได้พบเจอคนหลากหลาย

และเราก็ตกหลุมลงไป

บางครั้งเราสมหวัง เราได้ความรักนั้นมาครอบครอง เพียงชั่วคราว

เรามองว่าสิ่งนั้น คือความสุข ความสมหวัง การเป็นเจ้าของ

บางครั้งและเหมือนจะบ่อยกว่า คือเราผิดหวัง เราไม่ได้ความรักนั้นมาครอบครอง

ได้แต่เฝ้ามองความรักนั้นโบยบินจากไป แสนไกล โดยไม่สามารถคว้าอะไรไว้ได้

มีเพียงสิ่งเดียวที่สามารถอยู่กับเราได้ ถ้าเราต้องการจะให้อยู่ หรือไม่ต้องการให้อยู่

...

ตัวเรา กับ ความทรงจำ